یه نفر هیس هیس صدا می کنه ... توجهم به سمت صدا جلب می شه... راهبر محترم قطار سرش رو بیرون آورده و به من اشاره می کنه... یه پسر حدودا 30 ساله،قد بلند،چاق،با ریش پرفسوری و موهای مشکی ... فکر می کنم کارم داره... میخوام بلند شم و برم طرفش که از نگاههاش دوزاریم می افته ... یه کاغذ مچاله شده رو توی مشتش فشار می ده... چپ چپ نگاهش می کنم و محکمتر از قبل می چسبم به صندلی و روم رو اون طرف می کنم... صدای حرف زدنش توی هیاهوی گوینده ایستگاه، صدای موتور قطار و بقیه سر و صداها گم می شه... صدای بسته شدن در اتاق راهبر میاد... با این تصور که رفته سرمو برمی گردونم ... سرشو از پنجره کابینش بیرون آورده ... چیزی می گه و می خنده ... قطار داره حرکت می کنه ... کاغذ مچاله شده ای رو پرت می کنه بیرون و بلندتر از قبل حرف می زنه:" زنگ بزن"... اینقدر بلند می گه که همه مسافرایی که اونجا نشستن برمی گردن و نگاهم می کنن  ... می تونم حدس بزنم دارن چی درباره ام فکر می کنن!! از دور و نزدیک شنیدم که بعضی ها درباره فروشنده ها چه قصه هایی سر هم می کنن!! الان هم برای خودشون قضاوت می کنن که حتما دختره پا داده!! حالم به هم می خوره از این که مورد قضاوت قرار بگیرم ... بغضم می گیره ... من که آروم نشستم روی صندلی و به کسی کار ندارم ... پس چرا اینطوری سنگ روی یخم می کنی آخه خدایا! ... اصلا چطور به خودش اجازه داد کاغذ  رو پرت کنه؟... به دخترای دیگه هم همینطوری پیشنهاد دوستی می ده؟!!... یا چون من دستفروشم لیاقتم کاغذ پرت کردنه ... ؟!!!قطار آروم آروم راه می افته... بلند می شم و به سرعت به طرف کاغذ مچاله شده که حالا لب سکو افتاده می رم... جناب راهبر از شیشه کابین نگاهم می کنه... پوزخند پیروزمندانه ای می زنه،لابد با این تصور که دارم می رم شماره رو بردارم!... قطار حرکت می کنه... با پام لگد محکمی به کاغذ می زنم،کاغذ خیلی نرم و سبک قل می خوره و پرت می شه روی ریل... مطمئنم داره نگاهم می کنه اما حتی برنمی گردم که نگاهش کنم...پوزخند پیروزمندانه ای می زنم و یه نفس عمیق از سر راحتی می کشم... دیگه مهم نیست بقیه چی درباره ام فکر می کنن... !!!